Ik hou van nachtelijke mist. Vooral aan de andere kant van mijn appartement, waar ik een fantastisch zicht heb op de achterkant van alle huizen in mijn huizenblok en de gebouwen veraf die worden getransformeerd in silhouetten. Ik hou van de venster opendoen en de koude lucht inademen. Genieten van het geluid van de stad. Auto’s die op kasseien rijden. Trams die rijden en vonken maken die met dit weer een gigantische flits wordt. De laatste treinen die veraf Brussel binnenrijden.
Een beetje romantiek. Dat het 14 februari is, is puur toeval. Ik keek gewoon buiten en voilà. En tja, het is toch al een tijdje geleden dat ik hier nog eens iets doms heb gepost.
