Vandaag is het de dag van de moedertaal. Veel mensen vragen zich af wat mijn moedertaal eigenlijk is. Daarom moet ik misschien van de gelegenheid gebruik maken om hier en vandaag uit te leggen hoe het komt dat ik tweetalig ben?
Ik ga er geen roman van maken, want eigenlijk is het samen te vatten in een vrij stomme manier waarop men iemand kan versieren. Stom voor de ene, zeer gunstig voor de anderen (mijn zus en ik). Daar gaan we.
Op het moment dat ik naar hat lager onderwijs moest, was mijn vader stiekem verliefd op een vrouw wiens kinderen in een Nederlandstalige school in Evere zaten. Had hij daar toch niet ineens het idee van de eeuw, de how-not-to versier-eens-een-vrouw truc: mijn zus en ik in die ene school zetten om op die manier eventueel contact te kunnen leggen met die ene vrouw. Het vervolg?
Nooit is er enig contact geweest tussen die 2. Maar mijn zus en ik zijn er steeds naar school blijven gaan. Ik herinner mij zo nog altijd de eerste dag in het 1ste leerjaar. De lerares riep iedereen één voor één naar voor in een taal die ik absoluut niet begreep. Ik had al door dat iedereen zich moest voorstellen, maar toch, ik sprak de taal niet, ik zweeg dus volledig toen ik vooraan zat. In dat eerste jaar heb ik heel snel geleerd. Na het lager heb ik mijn secundaire en hogere onderwijs verdergezet in het Nederlands en werk ik nu trouwens in een Vlaamse omgeving.
Ik ben vandaag de dag iemand die perfect tweetalig is en maak hier veel mensen mee jaloers. Ik zal die ene onbekende vrouw eeuwig dankbaar blijven hiervoor.
Ik vraag mij af wat het verhaal is achter de perfecte tweetaligheid van Elise en Greg.
