Mijn katten hebben precies weer door dat ze 3 weken alleen gaan blijven. Ieder jaar hetzelfde spelletje, want dan klampen ze zich weer vast aan mijn rugzak. Deze keer is het aan Louise om mij te doen verstaan dat ze beiden mee willen.
The Big Picture van de Boston Globe is een soort van fotoblog die de actualiteit in foto’s brengt, zoals hierboven met de Ramadan. Ik had al heel wat reeksen gezien, zoals die van de CERN, van orkaan Ike, van Noord-Korea, etc. en voegde deze site vrij recent toe aan mijn favorieten in mijn feedreader.
Credits voor de foto: REUTERS/Sigit Pamungkas
De Yeni Cami, of Nieuwe Moskee, bevindt zich in de wijk Eminönü in Istanbul. Eigenlijk is deze niet zoooo nieuw, omdat ze dateert uit de 17de eeuw. De moskee bevindt zich vlak bij de Egyptische bazaar. Er is zelfs een Fortis in de buurt.
Ook niet meteen gemakkelijk om iets te vinden dat met X begint. En toch heb ik iets gevonden! Zo is Chili verdeeld in departementen, departementen die in Romeinse cijfers worden genoteerd. Voor de letter X breng ik u XII, dat van ‘Magellanes en Chileens Antarctica’. Ik ben niet naar Antarctica geweest, maar wel in het Magellanes waar er van die fjorden zijn!
Ja. Ik weet het. Maar bon, W, t’is nu niet dat daar zoveel dingen mee beginnen he.
To the point, dus. Als u ooit naar Zuid-Amerika zou vliegen met Delta, dan bestaat er een kans dat u 11 uur moet wachten op een aansluitende vlucht in Atlanta. Wat kunt u er doen, wetende dat dit eigenlijk een beetje de hoofdstad is van de Amerikaanse propagande met de hoofdzetels van CNN en Coca Cola? Ja hoor, het is tempting om hier eventjes buiten de luchthaven te gaan neuzen.
Soit. De ‘museum’ op zich is best leuk om te zien, maar het blijft een museum voor Coca Cola door Coca Cola waar iedereen mooi en lief is en natuurlijk ook Coca Cola drinkt. Men betaalt er zelfs mensen om pseudo-bezoeker te spelen die zo enthousiast is dat ie door heel de museum constant moet blijven brullen dat Coca Cola o zo geweldig is.
Een van die must-see dingen in de buurt van San Pedro de Atacama in Chili is de Valle de la Luna. Deze vallei bevindt zich op een twintigtal kilometers van het dorp. Ik ging door de woestijn naar deze plek, met de fiets, 6 liter water en dan ook nog mijn fotomateriaal. Maar bon, het was dan ook de moeite.
De vallei dankt haar naam aan de maan, waarvan ze alle geographische kenmerken vertoont. Hier komen honderden toeristen naar de zonsondergang kijken met busjes, om het af te bollen op het moment dat het licht het spectaculairst is.
Minder dan 10 kilometer van San Pedro, maar dan in de andere richting, bevindt zich de Valle de la Muerte. Via een kleine weg, die ik ook met de fiets deed, ga je langs rotsen die kraken omdat het zo warm en droog is. Hier was het ook best de moeite om naar de zonsondergang te kijken, maar dan zonder toeristen.
De terugweg van Valle de la Luna naar San Pedro de Atacama was met de fiets echt wel zalig: bergaf, ik heb misschien 1 km moeten trappen, want ik had de wind in de rug. Telkens ik terugkeerde had ik eigenlijk ook geen licht nodig. Deze plekken behoren tot de droogste ter wereld en hier is dus nooit een wolkje aan de lucht, perfecte match met de volle maan die dan als verlichting dient.
Ushuaia is niet alleen de meest zuidelijke stad ter wereld, maar ook één van de paradijslijkste plekken die ik ooit bezocht. Gelegen aan het einde van de Andes, op het eiland Tierra del Fuego (vuurland) in ArgentiniĂ« is dit de plek om op verliefd te worden: bergen, de Beagle channel, steile straten die je opstijgt terwijl je een koude wind tegen je gezicht voelt, de locale bevolking, etc. Er naartoe gaan is nooit meer willen terugkeren.
Op een dag kwam ik te voet terug van de Martial-gletsjer, langs kleine straten. Ik kwam er allerlei kleine, leuke dingen tegen: voetballende kinderen op het mooiste en meest geïmproviseerde voetbalterrein, paardenboerderijen, een Maria-standbeeld dat boven heel Ushuaia uitkijkt. Ik verbleef in een klein hutje. Bij het opstaan was het zicht vanuit de hut de mooiste ooit. Ik zal ook nooit de landing vergeten: het vliegtuig vloog in cirkels boven de Beagle-channel, tussen de bergen, bij zonsondergang. Dit allemaal om het Chileense luchtruim te vermijden. Dang.
De fauna rond Ushuaia is ook niet triestig: zeehonden, cormoranen en net als over heel de Andes: condors. Ik kon er zo een ‘national geographic’-moment aanschouwen, waar een condor het had gemunt op een baby-zeehond, maar waar kormoranen de zeehond per twintig ging verdedigen totdat de condor zijn jacht zou opheven. Vergelijk zijn grootte op de laatste foto hierboven maar met de zeehonden!
Ushuaia. Ik zal er ooit teruggaan.
In het zuiden van Chili, op een hondertal kilometers van Puerto Natales, waar ik de diaree van mijn leven had, bevindt zich het nationaal park Torres del Paine.
Dit nationaal park is een mooie mix tussen rivieren, meren, watervallen en bergen, waaronder de dramatische toppen van de Torres (torens) del Paine. Deze zouden hun vorm danken aan de erosie van gletsjers in een ver verleden.
Santiago is halfweg in lengte gelegen in Chili. Het wordt omring door tal van gigantische bergen van de Andes. De grootte en de geografische locatie van de stad maken deze stad één van de meest vervuilde smogsteden ter wereld.
Ik herinner mij van mijn landing in Santiago. Ik vroeg mij af wat die bruingrijze wolk tussen de bergen was. Ineens zag ik de stad en wist ik hoe laat het was.
La Recoleta is een begraafplaats in de gelijknamige wijk van Buenos Aires. Hier zijn alle invloedrijke Argentijnen begraven: bloggers, presidenten, wetenschappers, etc. De bekendste "dode" hier is Evita Peron.
De hoeveelheid en schoonheid van de mausolea alsook de indeling in straten en lanen zal u niet onverschillig laten. De begraafplaats is overigens ook bevolkt door een bevolking katten, die zich dodelijk moeten amuseren in de mausolea.
De nationale maatschappij van Australië. Queensland and Northern Territory Aerial Service. Omdat ik met de letter Q niet echt veel anders vond. Foto in Melbourne getrokken.
De Perito Moreno gletsjer is één van de zeldzame gletsjers in Patagonië die zich vandaag de dag niet terugtrekt. Deze gletsjer, gelegen in Argentinië, is 30 kilometer lang en is op zijn eindpunt 5 kilometer breed. Het ijs steekt er zo’n 60tal meters uit het water. De dimensies van het ding zijn buitengewoon indrukwekkend, vooral als je op de bovenstaande foto de afmetingen vergelijkt met de boot die ernaast vaart.
O ja, het is er ook verschrikkelijk koud en winderig. IJskristallen in uw gezicht krijgen is niet zo ongewoon.
Ortaköy is een wijk van Istanbul dat zich aan de Europese voet van de Bosporus brug bevindt. De enige toeristen die men hier treft zijn mensen op een boot, voor de rest werd ik er eigenlijk meer aanzien als een buitenaards wezentje dat met statief en al foto’s kwam trekken van de moskee en de brug.
Nevada, dat is een staat in het westen van de US and A waar de eerste kernproeven plaatsvonden. Het is ook de staat van Las Vegas. Eigenlijk vond ik niet meteen iets handigs met de letter N, dus ben ik maar in de archieven gaan zoeken.
Ter info, de foto hierboven is een nachtfoto. ISO400, 30 seconden, want mijn 350D was nog gloednieuw en ik had nog niet in een afstandsbediening geïnvesteerd.
In het genre « don’t try this at home » : het beklimmen van de Martial-gletsjer nabij Ushuaia in Argentijns Vuurland, tot aan de top. Slim kun je dit niet echt noemen. Je hoeft maar in een crevasse te zakken en met een nachtelijke sneeuwbui ben je zo goed als onvindbaar.
Het zicht van daarboven is echt wel subliem. Maar toch. Niet opnieuw te doen.
Foto getrokken op 07/09/2008 om 02:30
De lama is een kameelachtig diersoort die voor de aankomst van de Spanjaarden in Zuid-Amerika het enige gedomesticeerd dier.
Men spreekt ook vaak over lama’s wanneer men het heeft over vicuñas en guanacos. Het verschil tussen een lama en deze dieren is dat de lama gedomesticeerd is en dat guanacos en vicuñas in het wild leven. Guanacos leven op een hoogte tot 3000 meter, vicuñas tussen een hoogte van 4000 en 5500 meter. Vicuñas zijn nog steeds een bedreigd diersoort, hoewel het beter gaat: in 1974 telde men er nog 6000, vandaag zijn het er meer als 125000!
De eerste foto is een lama, in een Chileens dorp in de Atacama-woestijn. De tweede zijn guanacos in het nationaal park Torres del Paine. De laatste foto ten slotte is een vicuña gespot in het Altiplano.
Op de aziatische oever van de Bosporus bevindt zich in Istanbul de wijk Kadiköy. Deze wijk is vooral ver van alle toeristen en u kunt er op uw gemak de zonsondergang bekijken met een tchai in de hand, kijkend naar de Aya Sofia, de Blauwe Moskee, het Topkapi paleis, etc.
Deze plek is muisstil. Op het ogenblik van het gebed kon men er met 30 seconden vertraging het gebed van de Europese kant horen. Zeker een aanrader in Istanbul. Het is maar 20 minuten per boot!
De watervallen van Iguaçu bevinden zich in het midden van het regenwoud, op de grens tussen Argentinië en Brazilië. Over 2,7 kilometer telt men ongeveer 275 watervallen waarvan de hoogste, de “Gargante del Diablo”, 90 meter hoog zijn. Deze watervallen horen ongetwijfeld tot één van de meest indrukwekkende dingen die ik ooit gezien heb.
In het nationaal park komt men allerlei rare beestjes tegen: apen, coati’s, hagedissen, enorme vlinders, toekans, iguana’s, kaaimannen, schildpadden, wormen die op Brusselse trams lijken en ik werd er zelfs bijna door een slang gebeten omdat ik er bijna op stapte.
Ik ging zowel langs Argentijnse als Braziliaanse kant, dit allemaal op 1 dag tijd met een ingehuurde Argentijnse taxichauffeur. Deze taxichauffeur was een beetje bijzonder. Zo reed hij bijvoorbeeld 140 waar 70 stond aangegeven. Toen we amper de grens over waren met Brazilië begon een tropische stortbui. Daar merkte ik dat de ruitenwissers het niet deden. Maar ja, niks ergs, want hoewel hij niks meer zag reed hij maar blind door. Een aantal ogenblikken later reed hij in een ambulance in die aan het rood licht stond. Maar ja, niks ergs, want toen het groen werd reden beiden zorgeloos door. Ik vermoed dat beiden niet verzekerd waren. Oef. En ik maar denken dat hiermee de dag afgelopen zou zijn.
De Haghia Sophia, of Ayasofia, is een voormalige christelijke kathedraal gebouwd in het Constantinopel van weleer in de 6de eeuw. In de 15de eeuw werd ze een moskee en sinds 1934 is ze een museum. De Ayasofia heeft de bouw van vele moskees in Istanbul geïnspireerd.
Dit byzantijns gebouw is ongetwijfeld de mooiste en indrukwekkendste die ik ooit gezien heb. Zowel de binnen- als de buitenkant zijn ‘wow’. Het is haast onmogelijk om er geen honderden foto’s van te nemen.
Een geiser is een door aardwarmte verwarmde natuurlijke heetwaterbron, die op min of meer gezette tijden een mengsel van heet water en stoom de lucht in spuit. Een geiser is een vulkanisch verschijnsel.
In de Chileense Altiplano bevindt zich het derde grootste geiserveld ter wereld: El Tatio. Het water kookt hier door de hoogte (4200m) op 85°C.
Indien u de El Tatio geisers wilt zien moet u vroeg opstaan (4u ’s ochtends) en warme kleren meenemen (het was er -7°C toen ik er was), want u kunt enkel van de dampen profiteren wanneer de zon net niet opgekomen is en deze door de lage temperaturen heel zichtbaar zijn. El Tatio is vanaf San Pedro de Atacama 2 uur rijden, in woestijndonker en op een niet al te goede baan. Als 4u ’s ochtends voor u te vroeg is, dan kunt u altijd kamperen, maar het zal wel extreem koud zijn ‘s nachts.
Er is op die plek zelfs een soort van enorm bad, met warm geiserwater. Zalig, maar daarna stink je wel even naar rotte eieren. In een geiser zelf gaan zwemmen zou “tourist soup” zijn, en dat is niet zo lekker!
Spijtig genoeg zijn de geisers bedreigd. De Chileense regering heeft plannen om hier een hydrothermische centrale te bouwen. Profiteer er dus maar van indien u zich in de buurt mocht bevinden.
