Het zijn harde tijden. Eén van mijn favoriete snacks, Dag, is niet meer. Alee, is nog altijd, maar precies ‘under new management’ sinds de afgelopen zomer. Ze hebben nu zelfs rode shirtjes die lijken op voetbalshirtjes met de vermelding ‘Snack Dag’.
Ik ben sinds het einde van de zomer maar 3 keer geweest. De eerste keer was het vlees te hard gebakken en de frietjes niet genoeg, bovendien leek de manier waarop de Durum was gerold op mijn manier van rijden: op niks dus. De tweede keer lieten ze mijn ‘mitrailette’ 15 minuten liggen vooraleer ze frieten op het kippenvlees smeten. Koude kip, warme frieten, je zou er zo honger van krijgen, niet? En dan kwam het ultieme incident dat voor mij de druppel was die de emmer deed overlopen: gisteren (of was het vandaag?). Ik had sinds vrijdagmiddag eigenlijk niets meer serieus gegeten. Dus ja, Rogierlaan af, bestellen, terug naar huis, uitpakken en… in de vuilbak gooien. De saus was zuur en smaakte naar kots.
Het is echt spijtig, want Snack Dag, dat was zowat een referentiepunt. Als een taxichauffeur niet wist waar mijn straat was moest ik maar zeggen ‘ergens dichtbij Snack Dag’ en wist die het. Ik ontmoette in de Atacama-woestijn zelfs mensen die Snack Dag kende (in het genre WTF…). Snack Dag was een monument, een instelling. Als er een Michelin van de Durum was, dan zou die daar zeker 3 sterren in hebben gehaald. Snack Dag, dat was zoals Fritland aan de Beurs, alleen was deze lekker.
Dus ja, nu ga ik maar weer eens moeten prospecteren op de Rogierlaan, de Champs Elysées van de durum, als het ware. Adressen welkom.
