Het is hier op dit ogenblik wat rustig. Maar de laatste tijd heb ik veel zin om dingen te posten, typ ik ze, en op het moment dat ik ze online wil smijten verander ik ineens van gedacht. Op die manier heeft u waarschijnlijk al een stuk of 4 berichten gemist.

Over een maandje is emich, althans de Franstalige versie, 5 jaar oud. Maar veel gebeurt hier op dit ogenblik niet. I’m working on it. Ik heb eigenlijk veel projectjes die ik binnenkort online zou willen smijten. Maar ik ben jullie zeker niet vergeten.

Gisteren mistte ik een oproep. Duidelijk iemand die zich vergistte maar toch een voice-mail bericht naliet. Ik krijg het maar niet ontcijferd. Wat ik wel heb verstaan: Saint-Ghislain, Binche en ‘dimanche’.

Het is exact voor dit soort berichten dat ik geen voice-mail configureer. Dan blijven de mensen maar denken dat ze juist zitten en laten ze soms wel eens grappige berichten na.

Get the Flash Player

Mijn zus maakt deel uit van die mensen die geen computer hebben. Erger nog: ze heeft nooit op het internet gesurft. Soms is het zelfs grappig, zoals deze namiddag, toen ik haar huis liet zien op Google Maps op mijn GSM.

Zij: “Zijn dat live beelden?”
Ik: “Ja hoor, gaan we even buiten? Dan kunnen we zwaaien!”
Zij: “Ok, wacht, ik doe even mijn jas aan”

Eens we buiten waren kon ik me natuurlijk moeilijk inhouden en had ze het door.

10 Te hoog.
20 Te laag.
30 Hoogte aanpassen.
40 Hoogte is goed.
50 Oei, de leuningen geraken niet meer onder de bureau.
60 Leuningen aanpassen.
70 Nee, zo staan ze te laag, terug verhogen.
80 Stoel weer wat verlagen.
90 Ja! Het staat goed!
100 Ah nee, toch niet.
110 Mijn rug staat veel te recht.
120 Rugstuk aanpassen.
130 Fuck he.
140 GOTO 10

Er is echt niks erger dan iemand die uw bureaustoel gebruikt en alle instellingen zomaar verandert. Zo’n mensen zouden ze moeten ophangen. Blijf van mijn settings, verdorie!

Waarschijnlijk de slechtste film ooit die ik in een zaal zag: Vicky Cristina Barcelona. Ik hou een beetje van het Woody Allen genre (ik vond Match Point trouwens geweldig), maar deze film was echt wel een teleurstelling, amai:

Vicky en Cristina zijn twee Amerikaanse toeristen die naar Barcelona gaan voor de zomer (natuurlijk zijn ze allebei goed voorzien van oren en poten, wat dacht ge, het zijn Amerikanen). Ze bezoeken er een tentoonstelling en de aandacht van één van de meisjes gaat naar een gast (cliché spaans artiest/latin lover, wete) die ze later "toevallig" tegenkomen op restaurant waar hij de 2 dames, zonder ze te kennen, komt vragen of ze meewillen naar Oviedo voor een weekendje sightseeing en seksen. Ze gaan daar natuurlijk op in, wat dacht ge. Bref. Eens het weekend voorbij gaan ze terug naar Barcelona. Het blondje gaat samenwonen met Mr. Latin Lover en ineens duikt de ex-vrouw terug op. Het eindigt in zo'n ménage-à-trois scène en geweerschoten. Uiteindelijk gaan de 2 toeristen terug naar de VS en gaan ze daar gewoon met hun leven door, alsof er niets gebeurd was.

Deze film zou eigenlijk de ideale pornofilm zijn geweest waren er wat sekscenes in geweest, maar alles wat we konden zien was Penelope Cruz en Scarlett Johansson die mekaar een tong draaide. Dit genre film is eigenlijk ideaal voor de pseudo-intellectueel die op café 's avonds diepgaande gesprekken aangaat over de "relatieve waarden van seks en liefde", terwijl hij aan de toog doet alsof hij een boek aan het lezen is.

Ik zit op een terras in de wijk van het Noordstation (aan de kant van Belgacom), tot er ineens vliegende olifanten een nogal dikke madam komen kidnappen, haar in rolschaatsen zetten en een tiental meters van de grond laten vallen. Later word ik in mijn appartement wakker en zijn er overal geckos. Voor mijn katten bestaan ze precies niet eens. Die beesten kennende zouden de geckos al lang verslonden zijn. Dat maakt het eigenlijk nog meer bizar.

Als hier iemand toevallig gespecialiseerd is in droomanalyse heb ik zeker interesse.

Jaja, lach maar.

Het zijn harde tijden. Eén van mijn favoriete snacks, Dag, is niet meer. Alee, is nog altijd, maar precies ‘under new management’ sinds de afgelopen zomer. Ze hebben nu zelfs rode shirtjes die lijken op voetbalshirtjes met de vermelding ‘Snack Dag’.

Ik ben sinds het einde van de zomer maar 3 keer geweest. De eerste keer was het vlees te hard gebakken en de frietjes niet genoeg, bovendien leek de manier waarop de Durum was gerold op mijn manier van rijden: op niks dus. De tweede keer lieten ze mijn ‘mitrailette’ 15 minuten liggen vooraleer ze frieten op het kippenvlees smeten. Koude kip, warme frieten, je zou er zo honger van krijgen, niet? En dan kwam het ultieme incident dat voor mij de druppel was die de emmer deed overlopen: gisteren (of was het vandaag?). Ik had sinds vrijdagmiddag eigenlijk niets meer serieus gegeten. Dus ja, Rogierlaan af, bestellen, terug naar huis, uitpakken en… in de vuilbak gooien. De saus was zuur en smaakte naar kots.

Het is echt spijtig, want Snack Dag, dat was zowat een referentiepunt. Als een taxichauffeur niet wist waar mijn straat was moest ik maar zeggen ‘ergens dichtbij Snack Dag’ en wist die het. Ik ontmoette in de Atacama-woestijn zelfs mensen die Snack Dag kende (in het genre WTF…). Snack Dag was een monument, een instelling. Als er een Michelin van de Durum was, dan zou die daar zeker 3 sterren in hebben gehaald. Snack Dag, dat was zoals Fritland aan de Beurs, alleen was deze lekker.

Dus ja, nu ga ik maar weer eens moeten prospecteren op de Rogierlaan, de Champs Elysées van de durum, als het ware. Adressen welkom.

6u ‘s morgens. Hevige regen. Sterke wind. Leo die zaagt dat het niet schoon is terwijl hij naar vallende druppels regen kijkt. Plits. Plits. Miauw. Plits. Plits. Plits. Rrmmmiauauauaw. Ik maak me zorgen, kom uit mijn bed en merk dat een deel van mijn woonkamer en keuken onder water ligt. Elektrische kabels, stekkers, modem, router, allemaal onder water, maar nog altijd functioneel. Ik word niet geelectrocuteerd. Misschien maakte Leo zich daar wel zorgen om, who knows.

(video werd een paar maanden geleden gemaakt, toen zo'n incident zich voordeed)

Ik dacht dat ik mijn planten niet deftig water gaf, dat ik smoste met het water van de afwas, dat ik de vensters niet goed dicht deed, dat mijn katten hun water met hun poten dronken en dat ze af en toe een plasje gingen doen achter de tv. Maar nee. Het was veel eenvoudiger dan dat. De chassis van mijn vensters lekken. Het vraagstuk is eindelijk opgelost. Zo simpel. Jeuj.

Er is in ieder geval niets beters dan zo ’s ochtends op te staan en direct beginnen dweilen. Het oprapen van kattebrokjessoep was bijzonder leuk. Maar ik was deze keer tenminste eens op tijd op het werk. Dat was lang geleden. Alom dus niet te negatief.

Nu de huisbaas bellen. Die zal zeker content zijn.

UPDATE: ik moet leren hoe ik mijn ramen goed kuis.