Meer dan een maand nadat ik ze heb verstuurd zijn de postkaarten uit Argentinië nog steeds zoek. Petit à petit begin ik zo te denken dat ze ergens verloren zijn gegaan of dat iemand er de postzegels van af gehaald heeft om ze verder te verkopen. En zeggen dat de postkaarten uit Chili allemaal een week na het versturen zijn toegekomen. Is echt wel ambetant, want veel mensen rekenden op een kaartje van mij, uit Ushuaia, het gat van de wereld.
Misschien zijn de kaarten wel te paard naar Buenos Aires vervoerd en is de gaucho ergens in het niemand verwelkomende Patagonië verloren gereden en van koud en honger gestorven. Misschien...
Wie weet komen ze nog toe. Wanneer ik 17 was heb ik zo ooit een kaartje uit Venetië gestuurd naar een meisje met wie ik toen ‘verkeerde’. Ze heeft het kaartje weken later gekregen, toen het al gedaan was. Dat doet het niet echt.
Niet alleen maakt ze mij wakker met haar geluidjes in het midden van de nacht, nu moet ze mij ook nog eens laten weten hoe alles in elkaar zit.
Mijn onderste buurvrouw, tegen wie ik enkel ‘goeiedag’ zeg, heeft blijkbaar besloten om vanavond toen ik thuiskwam en één van haar minnaren in de trappen tegenkwam, zomaar tegen mij te beginnen over haar seksleven, ook al kennen we elkaar helemaal niet. ‘Want weet je, ik ben nu aan het scheiden en het is al 2 weken dat ik niet meer van de grond ben gekomen, dus af en toe zo’n jong gastje, dat kan wel eens deugd doen he’. ‘Oudere vrouwen hun seksdrift is niet zoals de meesten het denken hoor, daar ben ik het bewijs van! hahaha!’. ‘Ik heb mooie benen, dus ik laat ze zien!’. ‘En ik haat mensen die zeggen dat als je met een persoon de eerste nacht al meteen sex hebt je een slet bent’. Too. Much. Information. Ik hoef dat allemaal niet te weten. 20 minuten heb ik dit moeten aanhoren. Djeezes.
Ik begrijp echt niet wat sommige vrouwen hebben. Heb ik een gezicht dat zegt ‘tell me all your sex stories’? Hoeveel hebben mij nu al niet hun seksverhaaltjes en problemen verteld zonder dat ik ze echt kende? Ik ga nog bang worden van nieuwe vrouwen te ontmoeten. Mocht er met zo’n verhalen ooit zo’n knap meisje naar mij toekomen, met optioneel ook nog wat hersenen, dan zou ik de consultatie zeker wat verdiepen. Maar dit. No way.
Ik zit met een ding verveeld. Blijkbaar ben ik de lader kwijt van de batterij van mijn fototoestel. Dan merk ik dat ook nog gisteravond, terwijl ik alles klaarmaak omdat ik vanavond foto’s trek op de ‘Brussels Girl Geek Dinner’. Gelukkig heb ik een alternatieve stroomvoorziening voor mijn fototoestel: AA accu’s. Maar toch, zo kan ik niet verder gaan. De batterijen van mijn Canon zijn zo goed en zo snel opgeladen en die accu’s zo onhandig. Ik ga net als gisteren weer eens mijn appartement door elkaar moeten schudden en hopen dat ik het ergens terugvind. Indien ik het niet terugvind zal ik aan het Braziliaanse meisje met wie ik de kamer deelde in San Pedro de Atacama vragen of ze niets heeft zien liggen na de dag dat ik ben vertrokken. In het ergste geval, gewoon een nieuwe kopen. Damn, 55 euro, zo duur. Heeft niemand toevallig een NB-2LH lader teveel ergens in een hoekske liggen?
Gelukkig is dit een rotseizoen voor foto’s
Ik ken Kosheen vooral van nummers zoals ‘Hide U’ en ‘Suicide’, dat men het best beluistert op een Eurostar of Thalys, terwijl men de palen langs de spoorweg ziet voorbijzoeven. De zangeres heeft een fysiek waar ik mij eigenlijk niet aan verwachtte (ik heb nog nooit een video van Kosheen gezien). Ze lijkt nogal op zo één van die zatte Ierse of Engelse meisjes die men op late uurtjes tegenkomt in Brusselse Irish pubs zoals de Celtica of O’Reilly’s. Het concert van gisteren in de Petrol in Antwerpen was trouwens helemaal niet slecht, alleen vond ik het spijtig dat het zo kort was. Maar ja, voor een prijs van 13,50 euro met 200 man kan men nu ook niet echt een concert van 3 uur verwachten he.
Bon, genoeg gezeverd. Let’s get down to business: de Antwerpse meisjes. Ik weet niet wie er in Antwerpen packaging verantwoordelijke is maar hij/zij doet heel goed zijn/haar job. Die meisjes weten echt wel hoe ze zich moeten kleden. Laarsjes, kousen en rokskes, maar vooral een prachtig lichaam en een knap gezichtje. Het zou wel eens leuk zijn om de consistentie van de materie eens te analyseren: voldoen deze aan mijn kwaliteitsnormen of moet ik mijn kwaliteitsnormen aan dit nieuwe extreem bijstellen? Bordel de putain de chiotte de merde, wat zijn de Antwerpse meiskes toch knap. Waarom hebben wij in Brussel geen vrouwen van dit merk? ‘Laat ons ergens anders gaan staan in de zaal, hier zijn er gewoon teveel, het is onhoudbaar’. ‘Fuck, ze zijn overal’.
Bob, we moeten wat vaker naar ginder weg.
We zitten met 30 man op onze dienst. Zoals ieder mens, moeten we ons af en toe gaan ontlasten. Toen ik daarstraks op de pot in een diepe bezinning geëngageerd was vroeg ik mij af of men er op 1 dag tijd, voor heel de dienst, niet een mandag verloor.
Even berekenen:
Conclusie: We moeten dus met zijn allen 15 minuten en 12 seconden naar toilet opdat een mandag er verloren gaat. Ik denk eerlijk gezegd niet dat ik er zo lang zit en hetzelfde geldt voor de collega’s. Antwoord, dus: nee, Mich, er gaat geen volledige mandag aan verloren.
Een fles Duvel krijgen voor je verjaardag, ze twee weken later opendoen en zo in je keuken een mix van Bellagio en Coke & Mentos verkrijgen. Niks plezanter, vooral als je tevergeefs het fonteintje met je duim tracht te stoppen. Duvel op de muren. Duvel op het plafond. Duvel op de grond. En dan bezoekers trachten wijs te maken dat je geen drankprobleem hebt.
